Of eigenlijk, een opmerking:

"Papa, jij hebt ook knoppen

maar die doen niks, toch?"

Ik liet de pindakaas bijna vallen,

maar herpakte me.

"Klopt," zei ik,

"die zijn er gewoon. Net als je oorlellen.

" Je knikte. Logisch.

's Avonds vroeg je

waarom mensen naakt douchen

als ze toch weer schoon zijn van gisteren.

En waarom dat op tv altijd

of stiekem of met een wazig filter moet.

Ik dacht aan hoe ik vroeger

naar de videoband sloop

waar mijn ouders niet over praatten

en hoe ik leerde zwijgen

voordat ik wist wat vragen waren.

Maar jij,

jij bouwt een hut van handdoeken

en noemt het je 'intieme vesting'

waar je knuffel op eigen tempo mag beslissen

welk pyjamabroekje het lekkerst zit.

Je vraagt niet om voorlichting,

je vraagt om voorbeeld.

Hoe ik reageer als ik struikel

over mijn eigen schaamte.

Hoe ik een grens uitleg

zonder dat ik zelf verdwijn.

Je lichaam,

zeg ik,

is van jou.

Ook als je moeder er gewoon

een muts op probeert te zetten

omdat het zo koud is vandaag

en jij bloot door de tuin springt

"want dat voelt vrij, pap."

En ergens

tussen de hagelslag en het haarelastiek

leren wij de taal van aanraken zonder dwingen,

van kijken zonder schrikken,

van voelen zonder schuld.