Kinderen nemen opgroeien serieus
Tess gaat samen met haar dochter Luna naar de verjaardag van buurvrouw Katja. Tijdens de verjaardag maakt Tess een compliment over Katja’s nieuwe jurk.
’s Avonds vertelt ze haar man lachend dat Katja “wel een vuurtoren leek.” Luna hoort het, en zegt:
“En jij zegt altijd dat ik niet mag liegen — en nu doe jíj het wel.”
Kinderen reageren op het verhaal waarin ze leven.
En dat verhaal ontwikkelt, terwijl we ernaast staan.
In woorden.
In gewoonten.
In systemen die voor hen gemaakt zijn, maar waar zij zelden in meedoen.
In het boek 101 Kort&Klein kind eren wordt zichtbaar hoe dat werkt.
Elk verhaal laat twee bewegingen zien.
Hoe wij als volwassenen betekenis geven.
En hoe kinderen die betekenis precies nemen.
Niet ongeveer.
Niet een beetje anders.
Maar precies.
En juist daarin leggen ze bloot wat wij niet meer zien:
waar het schuurt,
waar taal niet klopt,
waar we iets rond hebben gemaakt wat nog open ligt.
Dat is geen verstoring.
Dat is hoe kinderen opgroeien serieus nemen.
Daarom werk ik met deze verhalen.
Niet om iets uit te leggen.
Niet om gedrag te verbeteren.
Maar om zichtbaar te maken wat er al gebeurt:
waar taal sluit
waar gewoonten vanzelfsprekend zijn geworden
waar systemen spreken over kinderen, maar niet met hen
En precies daar ligt jouw werk als volwassene.
Dit is geen kindvraag.
Dit vraagt volwassen regie.
Het boek is daarin geen eindpunt.
Het is werkmateriaal.
Om te leren zien.
Om te vertragen.
En om opnieuw te handelen – met het kind erbij.
"Kinderen vernieuwen niet wat er is.
Ze maken het wakker."
Zie wat kinderen laten zien — en wat dat van jou vraagt
Open
wat is er spelend
Krachtig
wat te doen
Eerlijk
even niet weten
Instagram
LinkedIn
Youtube