Kleine momenten, grote betekenis.
Frank Kuhlmann begeleidt ouders,
leerkrachten, opvoeders en organisaties
in het contact mèt kinderen.
Kinderen doen mee in opgroeien.
Altijd al zo geweest.
Tegenwoordig groeit dit door naar
gelijkwaardig en als belanghebbende.
Maar hoe geef je hier verantwoord vorm aan?!

Frank Kuhlmann werkt ruim dertig jaar in en rondom (speciaal) onderwijs, opvoeding en pedagogisch handelen. Als opvoedkundige, schrijver, strateeg en ontwerper ontwikkelde hij een benadering die vertrekt vanuit één centraal inzicht: het kind als gelijkwaardige belanghebbende in gezin, school en organisatie.
Zijn werk richt zich niet op snelle interventies of technieken, maar op kinderen verstaan: het leren lezen, duiden en serieus nemen van wat kinderen laten horen, doen en laten – vaak al vóórdat zij het zelf kunnen verwoorden.
De Kort & Klein-benadering die hij ontwikkelde is geen methode die "werkt", maar een opvoedkundige houding. Het gaat om vertragen in plaats van ingrijpen, om betekenis laten ontstaan in relatie.
Wat laat het kind zien, horen of doen? Kleine, alledaagse momenten – tandenpoetsen, wachten, ruzie – dragen grote signalen. De kunst is ze te zien vóórdat je reageert.
Hoe wordt dit door volwassenen benoemd, begrepen of misbegrepen? Taal maakt gedrag zichtbaar of onzichtbaar. Wat je het noemt, bepaalt wat je ermee doet.
Wat vraagt dit moment concreet van de volwassene? Vertragen. Luisteren. Samen denken. Niet oplossen, maar aansluiten bij wat er al is.
Tientallen Kort & Klein-verhalen, verteld vanuit alledaagse opvoedsituaties. Licht, poëtisch, observerend. Het kind spreekt mee tussen de regels.
Introductie
Ze willen alles zelf doen. De lepel, het beslag, het omscheppen. En ze morsen. Altijd. Toch is dát het moment waarop iets wezenlijks gebeurt – als je durft te wachten.
Luisteren
Er is een verschil tussen een kind dat zeurt en een kind dat herhaalt. Weet u het verschil? Het ligt in de oren van de luisteraar.
Grenzen
Grenzen zijn geen maatregel, maar een voelervaring. Ze leren pas iets als een kind ze zelf tegenkomt – niet als ze worden opgelegd.
Vertraging
Niks doen is soms het meeste doen. De pedagogische kracht van stilhouden.
Herhalen versus zeuren
Het verschil zit in de luisteraar, niet in het kind.
Imperfectie als opvoedkracht
Fouten maken is leren. Voor kind én volwassene.
Vertragen & pas op de plaats
Actie is niet altijd de beste interventie.
Luisteren vóór sturen
Aansluiting voor richting. Altijd.
Grenzen als voelervaring
Grenzen die gevoeld worden, werken. Grenzen die opgelegd worden, niet.
Opvoeden als relationeel gebeuren
Het kind doet altijd mee – ook in beleid en organisatie.
Reflectieve, betrokken ouders die het anders willen doen – en zoeken naar wat dat betekent.
Professionals die voelen dat er meer is dan gedragsmanagement en protocollen.
Organisaties die het kind willen meenemen als echte belanghebbende in hun beleid.
Organisaties die werken met of voor kinderen en hun governance willen verankeren in kindverstaan.
Werkwijze
Kort&Klein
Locatie
Nederland
Dit boek gaat over kinderen in hun opgroeien. Niet het opgroeien zoals wij dat achteraf reconstrueren — geordend, logisch, met een moraal aan het einde — maar het opgroeien zoals het werkelijk is: hobbelig, grappig, verwarrend, groots in kleine dingen en soms heel stil precies op het verkeerde èn juiste moment.
101 diverse verhalen dienen als hefbrug om voor te gaan stellen hoe het ook alweer was - en hoe het nu zou zijn om als kind op te groeien.
Het boek volgt de traditie van pedagogen en andere bondgenoten. Kort&Klein Kinderen staat daarmee schouder aan schouder met pedagogen en andere bondgenoten rondom het kind die weten: wie opvoedt, draagt verantwoordelijkheid.
En wie schrijft over kinderen, doet dat in hun nabijheid — niet over hun hoofden heen.
Niksen
...
Mijn kind vroeg:
“Waarom kijk je zo moeilijk?”
en ik zei:
“Omdat de koffiemachine me alweer heeft afgewezen
en ik vandaag drie dingen moet doen
waar ik eigenlijk geen zin in heb,
waarvan één een vergadering is
over vergaderingen.”
Hij knikte,
alsof ik zojuist was toegetreden
tot de Geheime Club van Mensen
die dingen stom vinden.
...
HELDerheid
Je stond tussen ons in,
tandenborstel in de hand,
blik schuin omhoog
alsof je een live-uitzending volgde
van het Grote Ouderlijke Discussiedebat:
"Mag hij vanavond nog een filmpje?"
Ik zei:
"Alleen als hij al gepoetst heeft."
Jij zei:
"Nou, één klein filmpje kan nog wel tussendoor."
Waarop ik:
"Maar dan moet het wel educatief zijn."
En jij:
"Of gewoon iets met dino’s, dat is ook leren."
...
Onderhandelaren
...
Ze schuifelen erheen,
alsof het een straf is.
Maar een kwartier later
brengen ze mij een papieren plan
vol spellingfouten
en briljante logica:
“Als jij nu elke dinsdag mijn dino leent,
krijg ik jouw stiftenset op vrijdag –
behalve de roze. Die is heilig.”
Ik zeg alleen: “Dankjewel.”
En glimlach.
Omdat bruggen pas stevig zijn
als je zelf de stenen hebt gekozen.
Raak niet in paniek
...
Je kind kijkt naar jou
zoals iemand kijkt
naar een brandblusser
waarvan je niet zeker weet
of hij werkt.
Je voelt het borrelen –
de drang om iets te doen,
om te sissen, te grommen,
je af te vragen wie in hemelsnaam
glas geeft aan mensen
die nog klei tussen hun vingers hebben.
...

te weten waar (mee bezig) te zijn

te weten wat te doen

ook wanneer je het niet weet
Instagram
LinkedIn
Youtube